Blauwe handen

Terwijl ik dit typ, zijn mijn vingernagels nog steeds een klein beetje blauw na mijn reis naar Ghana. Na wat moeite om Ghana in te komen – omdat de Ghanese ambassade in Zambia 2016 in plaats van 2017 op mijn visum had gezet – was er eerst een conferentie even buiten de hoofdstad Accra.

De conferentie werd gehouden op een enorm complex van de Church of Pentecost. Vier jaar geleden hadden ze deze accommodatie voor 3000 personen gebouwd, en allemaal met eigen geld van hun 2 miljoen leden in Ghana. De Duitse ontwikkelingshulporganisatie Brot für die Welt had de kleine conferentie georganiseerd om te onderzoeken hoe Westerse organisaties met Afrikaanse Pinksterkerken kunnen samenwerken. De grote Pinksterkerken, zoals die waarbij we te gast waren, lieten vooral zien dat ze geen hulp van buiten nodig hebben. Aan de andere kant waren er vertegenwoordigers van kleinere Pinksterkerken die al met Brot für die Welt samenwerkten, wier projecten voor 95% door Europees geld gefinancierd worden. Het contrast was groot.

Na afloop van de conferentie bezocht ik onze collega Jasper Maas in Tamale, Noord Ghana, waar we de Church of Pentecost weer tegenkwamen. In allerlei dorpjes in de omgeving bouwen ze kerkgebouwen – en soms gaat dan een al lang bestaande Presbyteriaanse gemeente die nog altijd onder een mangoboom samenkomt, in zijn geheel over naar die kerk zodat ze een dak boven hun hoofd hebben. Begrijpelijk, maar ik vind het toch ook wel moeilijk als iemand van Protestantse huize.

Verder lag in de dagen dat ik er was het grootste deel van het kerkelijk leven stil, omdat iedereen bij de Crusade betrokken bleek, een grote evangelisatiebijeenkomst naast het voetbalstadion. Naar verluid heeft de Amerikaanse evangelist er mensen uit hun rolstoel laten opstaan en blinden laten zien en dergelijke – wij zijn er zelf niet geweest. De meerderheid in de regio is overigens moslim – soms werd ik al om drie uur ’s ochtends wakker van de gebeden die de geluidsinstallaties van de verschillende moskeeën in de buurt doorgaven. Maar moslimcollega’s van Jaspers vrouw vroegen ook vrij om bij het grote event van de Crusade te zijn – wel bijzonder dat moslims vrij willen om naar een kruistocht toe te gaan…

Op zaterdag kreeg ik mijn blauwe nagels – of hele blauwe handen eigenlijk. Jasper liet me het dorp Daboya zien. Onderweg kwamen we door uitgestrekte vlaktes waar in de regentijd water staat en rijst verbouwd wordt, en het laatste stukje was ook nu niet met de auto bereikbaar. In Daboya wordt kleding geweven. Overal in het dorp moet je over de uitgelegde draden heenstappen horend bij de weefgetouwen waar stroken stof geweven worden waarvan de traditionele kleding gemaakt wordt. En een deel van de draden is blauw geverfd door het te dopen in water met plantenresten. Ik mocht dat verven ook eens proberen, vandaar dat in het vliegtuig terug naar Zambia mijn handen nog blauw waren en nu mijn nagels nog wat blauw zijn.

Het was een leuke en interessante ervaring zo eens wat van Ghana mee te krijgen – in heel wat opzichten lijkt het op Zambia, maar er was toch ook weer veel nieuws te ontdekken!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s