Zalvingsdienst

De hele avondmaalstafel staat vol met flessen water en olijfolie – in alle soorten en maten. Mensen brengen nog steeds meer flessen naar voren, soms met een naamkaartje eraan, vaak nog in het zakje van de supermarkt. De tafel is te klein en de rest van de flessen wordt onder de tafel neergezet. Voor de avondmaalstafel is de vloer afgeplakt met plastic.

DSCN2799

Het is ‘Big Sunday’ vandaag in de kerk waaraan ik hier verbonden ben in Lusaka. Een deel van de gemeenteleden heeft gevast sinds het begin van het jaar en nu wordt die periode afgesloten met een ‘anointing service’, een zalvingsdienst. ’s Morgens zijn de gewone kerkdiensten geweest, en nu om twee uur loopt de kerk weer vol. Er zijn uiteindelijk bijna 600 mensen, sommigen moeten buiten staan. Het zijn vooral vrouwen, en dan het meest beneden de 20 of boven de 60 jaar. En velen hebben dus een fles water of olie meegenomen.

In de Reformed Church in Zambia is het niet gebruikelijk om aan zalving te doen. De afgelopen synode werd er gevraagd om er richtlijnen voor op te stellen, maar in sommige kerken gebeurt het al. Zo ook hier dus. Een aantal jaar geleden heeft men onderzocht wat hun gemeenteleden bezighield. Het bleek dat veel gemeenteleden na de gereformeerde dienst ’s morgens ’s middags naar Pinksterkerken gaan om bijvoorbeeld zalvingsolie of -water te kopen, hopend dat door het toedienen daarvan of drinken (ook van de olie…) God hen zal zegenen met welvaart of genezing. Als onze gemeenteleden dat toch doen kunnen we het beter binnen de kaders van onze eigen kerk aanbieden, zo redeneerde men, en nu is er elk jaar dus een zalvingsdienst.

Ze waken ervoor dat de olie niet gekocht wordt – er is zelfs geen collecte in deze middagdienst. Er wordt benadrukt dat het gewone olie is waar niks magisch aan is. En bij de zalving wordt gebeden dat de Heilige Geest zich dit jaar mag manifesteren in het leven van deze broeder, of meestal dus: zuster.

Na een bijbellezing over de zalving van David, wordt gebeden over de flessen op en onder de tafel, en dan knielen de kerkgangers één voor één voor de avondmaalstafel. Eén van de twee zalvende dominees strijkt rijkelijk olijfolie over hun hoofd en bidt om de manifestatie van de Heilige Geest. Een stuk of vijftien meisjes valt daarbij trillend op de grond – in de Pinksterkerken een teken dat de Heilige Geest echt de kwade machten in iemand aan het verwijderen is.

Ik wilde zo’n zalvingsdienst wel eens zien, maar ik weet nog niet zo goed wat ik er van vind. Ik ben bang dat, ondanks dat er over de Heilige Geest gesproken wordt, mensen toch denken aan een nieuwe TV of nieuwe auto. Ik wilde daarom zelf niet meedoen aan het zalven, maar uiteindelijk heb ik nu niet mensen gezalfd, maar wel de flessen meegezegend: ik was al meegenomen naar het podium voor ik er erg in had. Dan is het eigenlijk nog protestantser om mensen te zalven dan flessen, maar ja, zo ging dat afgelopen zondag. Ik ben wel benieuwd wat u denkt van zo’n zalvingsdienst. Zou u er heengaan? Zou u er blij mee zijn als dat in uw kerk georganiseerd werd?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s