Leven in Pretoria

Dit jaar verblijven we ook enkele maanden in Pretoria. Naast ons werk aan Justo Mwale in Zambia, ben ik nu ook postdoc aan de universiteit van Pretoria. Dat betekent vooral dat ik wetenschappelijke artikelen moet schrijven. Om mij daarop te kunnen concentreren en 13694230214_fd5a594600_zgebruik te kunnen maken van een grotere bibliotheek zijn we één trimester vrijgesteld van lesgeven aan Justo Mwale en wonen we nu even hier in een appartement voor postdocs in Pretoria, waar Johanneke ondertussen werkt aan haar proefschrift. 

Ons appartement bestaat uit een woonkamer met open keuken, slaapkamer en badkamer. Het is vanaf hier ongeveer vijf minuten lopen naar de hoofdcampus, waar ook de faculteit theologie gevestigd is. Ondanks dat de studenten niet op deze campus zelf wonen is het een heel grote campus. Er studeren hier ruim 60.000 studenten – wel wat meer dan de 60 voltijds-studenten aan Justo Mwale. Meestal lopen we ’s morgens samen een rondje over de campus langs de botanische tuinen en dergelijke. Dan gaat Johanneke weer naar ons appartement dat dan schoongemaakt is door schoonmaaksters, en ik ga naar de postdoc-kamer op de faculteit. Er zouden een stuk of tien postdocs moeten zijn, maar op de kamer heb ik tot nu toe eigenlijk maar twee anderen gezien.

Ik op de postdoc-kamer en Johanneke thuis zijn dan een ochtend aan het lezen en schrijven. We lunchen samen thuis of in het winkelcentrum dat ook maar een paar minuten lopen is. Na nog wat lezen en schrijven, koken we eten, en na het eten kijken we nog wat TV. We hebben hier ook BVN met TV uit Nederland en Vlaanderen, wat wel een beetje vreemd voelt, alsof je dan niet helemaal hier bent.

Een zelfde gevoel hebben we ook wel eens in de kerk hier waar we tot nog toe heen gaan. Een Nederduits Gereformeerde kerk met diensten in het Afrikaans en alleen maar blanke mensen. Het was wel fijn daar vorige week in de stille week weer wat liturgie mee te krijgen. Daar doet men in Zambia, in elk geval in onze kerken, niet zoveel aan. Ik vroeg een oud-student of hij in zijn kerk bij de voorbereiding naar Pasen nog kaarsen had aangestoken, maar kreeg een duidelijk “NO!” als antwoord… – zou dat te rooms zijn?

Hier in Pretoria werd trouwens ook geen paaskaars aangestoken, maar daarentegen hadden we wel soort processie op Goede Vrijdag: we droegen met zijn allen het grote houten kruis van voor uit de kerk door de wijk. Bij een drukke weg hebben we het laten staan, en op Paasmorgen na op een heuvel de zonsopgang te hebben afgewacht, brachten we het kruis weer terug.

13921882331_fb784ffb34_z

Tenslotte hebben we hier al een mooi weekend gehad in het Kruger-park, maar daar hebben jullie vorige week al wat van gezien.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s