Avontuur en burocratie?

Toen we in november naar Nederland vlogen en op het vliegveld in Lusaka ons paspoort wilden laten controleren, werd ons met veel aplomb meegedeeld dat we natuurlijk altijd eerst een blauw formulier moesten invullen. We hadden al wel veel mensen met blauwe formulieren gezien, maar zo’n immigratie-formulier [sic] was nog nooit eerder nodig geweest om het land uit te gaan. Nu we gisteren naar Zuid-Afrika vlogen, waren nergens blauwe formulieren te zien – niemand leek er meer iets van te weten… Dit is typisch voor onze ervaringen met burocratie in Zambia, maar het deed me ook denken aan een avontuurlijke vakantie toen we nog student waren.

We wilden graag Don Quixote nareizen in La Mancha in midden Spanje. We komen aan op het vliegveld van Valencia waar we een auto hadden gehuurd. Helaas vinden ze het niet goed dat we mijn moeders creditcard willen gebruiken, en we moeten opeens met het openbaar vervoer. We kopen twee rolkoffers – nog steeds heel handig! – en laden midden op straat al onze spullen over. Met trein en bus bereiken we toch La Mancha.

Op een zekere vrijdag hebben we twee nachten overnacht in een dorp met Don Quixote-molens en willen weer verder gaan. Omdat overnachtingen goedkoper zijn zonder ontbijt, gaat Johanneke met de rolkoffers vast bij de bushalte zitten, terwijl ik een bakker zoek om wat ontbijt te kopen. Ondertussen komt een bus langs. Iedereen in de bus probeert Johanneke duidelijk te maken dat ze echt in moet stappen. Waarom is niet helemaal duidelijk: men spreekt hier geen Engels, en wij spreken geen Spaans. Terwijl we later ontbijten bij de bushalte, worden we door Jan en alleman aangesproken – we begrijpen het niet: gaat er geen bus meer? Maar op het bordje staat van wel… Op gegeven moment gaan we eens naar het postkantoor/VVV om navraag te doen. Nee, er gaat geen bus meer vandaag, of morgen, of overmorgen – maandag weer. We moeten maar even gaan zitten. – Gaat er dan toch nog een bus? – Nee, maandag weer, ga daar maar zitten. – We begrijpen het niet, maar gaan maar zitten. Een paar uur later wordt het duidelijk: de dienst van de vrouw zit erop, en met haar eigen auto brengt ze ons naar het volgende dorp waar we heen willen, 20 kilometer verderop.

Voor ons was dit een groot avontuur – aan de ene kant lijkt het zo ver van die vervelende burocratie hier, maar aan de andere kant lijkt het er eigenlijk wel op: Niks gaat zoals gepland, je moet telkens improviseren, wat op bordjes staat zegt niks, je kunt mensen dan meestal wel verstaan, maar mensen zeggen vaak niet wat ze bedoelen, en afspraken en regels veranderen waar je bijstaat. Er zijn vaak genoeg lotgenoten die je welgemeend en goed advies geven, zoals de mensen in de bus aan Johanneke. En je moet soms zomaar een paar uur wachten zonder dat je duidelijk kunt krijgen waarop of waarom. Maar het komt vaak wel goed – en soms niet, dan kun je maandag terugkomen…

Misschien begrijpen mensen in Zambia wel niet dat wij onze ervaringen in La Mancha zo avontuurlijk vonden. Ik moet het ze eens vragen…

Advertenties

One thought on “Avontuur en burocratie?

  1. Haha, tja die ene bus per dag. Doet me denken aan een lange wandeling op Kreta, kwamen we ook achter bij de bushalte dat die dag de bus al was geweest…gelukkig een aardige man die ons terugbracht naar de auto.
    In Pretoria alles wel volgens plan? Of wordt daar ook een beroep gedaan op jullie improvisatietalent? Fijne vakantie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s