Pretoria

Vorig jaar waren we voor het eerst in Zuid Afrika, met collega’s naar een conferentie in de buurt van Durban. Toen gingen we twee lange dagen met de auto, zo’n 1600 kilometer, dwars door Zimbabwe. Toen we uit Zimbabwe kwamen, de grens over met Zuid Afrika, leek het land meteen heel anders. Alles was zo opgeruimd en afgebakend: de hekken, de stoepen, de wegen, de wegwijzers. ‘Dit lijkt wel Europa!’ dachten we.

Sinds vorige week ben ik voor de tweede keer in Zuid Afrika. Het voelt nu helemaal niet zo als Europa, maar waarom niet, dat weet ik niet zo goed. Er zijn hier nog steeds stoepen en straatnaambordjes en hekken, maar de hekken zijn hier zo hoog, met magnetische toegangspoortjes en dubbele sloten op de deur. En desondanks is afgelopen week overdag bij mijn buurman ingebroken… nou ja, er is nu nog een derde slot op de deur en een kluisje in mijn appartement geïnstalleerd.

Deze keer ben ik met het vliegtuig naar Pretoria gekomen om hier te beginnen met het postdoc-schap aan de Universiteit van Pretoria: wetenschappelijke artikelen schrijven wat ik naast het werk op Justo Mwale ga doen. Het is fantastisch hier weer allemaal extra collega’s te hebben die ook met theologie en Afrika bezig zijn, te praten over of ethiek geven hier anders is, over ubuntu – het belang van gemeenschap hier -, en theologie als wetenschap.

Ze doen hier niet aan load-shedding, dat is de stroom om de dag een paar uur uitzetten, en er komt altijd water uit de kraan. Het is fijn om een uitgebreide bibliotheek te hebben, snel internet en toegang tot elektronische tijdschriften over theologie en filosofie.

In de shopping-malls zijn precies dezelfde winkels als in Lusaka – al is het eigenlijk natuurlijk omgekeerd: de Zuid-Afrikaanse ketens zijn nu ook in Zambia. Ik heb niet echt de boekwinkels gevonden waarop ik gehoopt had, geen Selexyz of De Slegte, en helemaal geen Blackwell’s, Oxford.

De daklozen op straat hebben een soort ‘caravans’: steekwagentjes met een matras erop en wat plastic zakken. En overal staan nu in oktober de Jacaranda’s in bloei: grote bomen die hier in Pretoria langs alle straten staan helemaal vol met paarse bloemen. Vooral waar je een stukje verder over een glooiing in de stad uit kunt kijken, is dat heel bijzonder en mooi al dat paars overal.

Op straat is de bevolking ongeveer half zwart, half blank – je valt hier helemaal niet op met je blanke huidskleur. Veel mensen spreken een soort van Nederlands. Ik werd zondag in de kerk verwelkomd als een “kuiergast”. En anderen spreken weer vooral Engels, er wordt voortdurend tussen Engels en Afrikaans geswitcht. Op het radiostation van de universiteit wordt er zelfs vaak binnen één zin geswitcht.

Dit zijn zo wat losse eerste indrukken na een weekje Pretoria. Volgend jaar hopen we hier vaker en langer te zijn, dan horen jullie meer.

Advertenties

2 thoughts on “Pretoria

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s