Afrikaans Christendom

Honderdvijftig jaar geleden brachten zendelingen het Christendom naar Afrika. Sindsdien is er heel wat veranderd. De meeste kerken zijn nu lokaal georganiseerd en niet meer afhankelijk van buitenlandse steun en inbreng. Ook in de vorm en inhoud van het geloof heeft het Christendom in Afrika een eigen gezicht gekregen. Daar hoort bijvoorbeeld bij: uitbundig zingen en dansen in de kerk, en het vaste geloof dat God ook vandaag nog wonderen verricht. In de wetenschappelijke literatuur hebben we het dan ook politiek correct over ‘Afrikaans Christendom’. Prima, zou je denken. Maar mijn studenten zijn helemaal niet blij met deze term.

Afrikaans Christendom is een belangrijke term, betoogt het artikel dat de studenten deze week lazen. Het begrip benadrukt dat het Christendom in Afrika geen kopie is van een instituut elders op de wereld. Mensen in Afrikan hebben zich het Christendom eigen gemaakt, het naar hun eigen context gebracht. Nu het grootste deel van de Christenen op het zuidelijk halfrond leeft, is het voor de wereldkerk van belang om aandacht te besteden aan hoe het Christendom beleefd en geloofd wordt in Afrika en Zuid-Amerika – binnenkort kan het wel eens zo zijn dat dit Christendom meer representatief is dan de kerken die wij in West-Europa kennen.

Afrikaans Christendom – ik vind het een mooie term. Voor mij maakt de term duidelijk dat de zendelingen geen geloof kwamen brengen aan een passief volk. Afrikanen waren en zijn geen onbeschreven blad, wachtend op Gods Woord. In de loop van de tijd is het Christendom in Afrika iets zelfstandigs geworden, gemaakt, beleefd en uitgedragen door Afrikaanse mensen. Voor mij laat de term Afrikaans Christendom iets zien van de uniciteit van geloof hier in Afrika, en van de kracht en trots van de gelovigen.

Een mooie term, maar deze week hebben mijn studenten mij ook een ander perspectief laten zien. “Maar mevrouw,” zegt een student, “toen het Christendom in Europa kwam, was daar toch ook al een religie? En die heeft toch ook invloed gehad?” Ja, natuurlijk, dat is waar. “Waarom noemen we dat dan niet Europees Christendom?” Goede vraag… “Het is net alsof…” zegt een ander, “alsof iedereen gewoon Christen heet, behalve wij hier in Afrika. Wij horen er weer niet bij, wij hebben Afrikaans Christendom.”

Ik weet zeker dat de auteurs het niet zo bedoelen als ze het hebben over Afrikaans Christendom, maar het zet me wel aan het denken. Daar proberen we de uniciteit van het Christendom in Afrika te laten zien, iets krachtigs, iets om trots op te zijn – maar zo wordt het door de studenten niet opgevat. “Wij schamen ons niet om Afrikaan te zijn, daar zijn we trots op,” vinden de studenten. Maar als Afrikaan willen ze graag gewoon onderdeel zijn van de wereldkerk. Niet speciaal Afrikaans, maar gewoon Christen. En dat is eigenlijk ook een heel krachtig standpunt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s