Zo gaat dat in Zambia

Het begon met de uitnodiging voor een bruiloft…20130411-DSCF2563

Het wordt onze eerste Zambiaanse bruiloft. Gelukkig is de kaart duidelijk in de verwachtingen: de aanvangstijden van kerkdienst en receptie staan genoemd, en ook “Strictly 2 people per card and NO CHILDREN” en “Gifts in monetary form: K 100.000”. Nou, daar hoeven we ons hoofd dus niet meer over te breken. We sturen een sms’je aan de ceremoniemeester om ons aan te melden. “Fijn, Peter komt morgen bij jullie langs,” komt er al snel terug. Bij ons langs… waarvoor? Moeten we geïnstrueerd worden over hoe een Zambiaanse bruiloft werkt? Of onze gift alvast overhandigen? Of hebben we ook nog een rol? De volgende ochtend om zeven uur wordt er aan de deur geklopt. Hermen schiet een badjas aan en doet open. Het is Peter, de bruidegom. Hij komt vertellen dat er iemand aankomt om mij de maat te nemen voor het uniform van de vrouwenvereniging waarin ik de volgende dag ingewijd ga worden. Wat!? Ja, hadden ze ons dat niet verteld? Peters aanstaande wordt ingewijd in Chilenje, de gemeente waar Hermen aan verbonden is. De vrouw van de dominee had het idee dat dan maar met mijn inwijding te combineren. En bij de inwijding hoort het dragen van het uniform van de vrouwenvereniging. Peter trommelt de vrouw van een student op om mijn maten op te nemen – zelf kleding maken is één van de vakken in de Women’s Ministry, het opleidingsprogramma dat de echtgenotes van de studenten volgen. Als het allemaal gelukt is, ontbijten we en gaan we hardlopen. Daar komen we Peter weer tegen. “Ik heb de maten doorgebeld, maar het blijkt dat ze nog wat uniformen hebben liggen. Jullie kunnen zeker niet komen passen?” Nou ja, het is vakantie, dus waarom ook niet. “Kan iemand ons de weg wijzen?” “Ja, ik ga met jullie mee.”

20130405-P1000970

Een paar uur later zitten we in de woonkamer van de predikantswoning in de wijk Kabanana. Ik ben er niet achter gekomen waarom het uniform daar vandaan moest komen – misschien omdat het de wijk is waar Peter vandaan komt. Een zak met rokken en blouses wordt te voorschijn gehaald, terwijl het bestuur van de vrouwenvereniging van Kabanana inschat of het zal passen of niet.

20130405-P1000974

Uiteindelijk vinden we een goede combinatie; alleen de mouwen moeten nog wat langer. De volgende ochtend, voor de vrouwenvereniging kunnen we het uniform ophalen. De vrouwenvereniging begint om half negen – alles is hier altijd lekker op tijd. “Hoe laat zullen we dan vertrekken?” vraag ik aan Peter, die de volgende dag ook mee zal gaan naar de inwijding. “Acht uur,” is het antwoord. Chilenje is een half uur rijden naar het zuiden, Kabanana ligt een half uur naar het noord-westen – we rijden op Afrikaans schema dus. En afhalen kan natuurlijk niet even aan de deur, nee, we moeten naar binnen, gaan zitten, kennismaken met de aanwezige dominees – en dan kunnen we weer verder.

20130406-P1000987

De vrouwenvereniging is al begonnen als we aankomen, maar dat geeft niet. Alles gaat in het chinyanja – ik versta er net genoeg van om te begrijpen dat we het staartje van de notulen van de vorige vergadering meekrijgen. Dan moeten de nieuwe leden – de verloofde van Peter en ik – naar voren komen. Een kerkzaal vol vrouwen in uniform zingt ons toe. We volgen het bestuur naar een kantoortje. Daar worden we officieel verwelkomd en wordt een gebed uitgesproken over ons nieuwe uniform. “Om alle kwade invloeden die misschien aan deze kleren zitten uit te drijven,” legt de voorzitter uit. “Muphunzira chinyanja?” vraagt ze mij. Ja, we doen ons best om chinyanja te leren, maar heel goed kunnen we het nog niet… De vragen die ik zal moeten beantwoorden bij de inwijding zijn in het chinyanja, dus worden ze nu voor mij vertaald. Het zijn vijf vragen, zoals: Beloof je dat je dagelijks de Bijbel zult lezen en bidden voor je man en gezin? Beloof je dat je op de bijeenkomsten van de vrouwenvereniging zult komen en gehoorzamen zult aan het bestuur? Beloof je dat je anderen zult vertellen van het Woord van God? Beloof je dat je het Kwaad zult bestrijden in gebed?

20130406-P1000980

Peters verloofde en ik kleden ons om, en de voorzitter knoopt onze hoofddoek vast. Nu zien we er goed uit, vindt ze. Als we de kerk weer binnen komen, klinkt er gejuich. Veel commentaar in het chinyanja, en één vrouw die roept: “You look good!”

20130406-P1000993

Toen mijn moeder deze foto zag zei ze: “Je bent net een zuster Clivia…”

20130406-P1000992

Staand voor de tafel met het bestuur leggen we onze beloftes af, en daarna worden we gefeliciteerd door een selectie van de aanwezigen. De vergadering gaat nog even door met het aanstellen van drie nieuwe sectie-hoofden en het voorlezen van de zieken die thuis of in het ziekenhuis verblijven.

20130406-P1010002

Na afloop van de vergadering staan Hermen, Peter en wij nieuwe leden bij de deur en komen alle 200 aanwezigen langs om ons te feliciteren. We maken nog een groepsportret met bestuursleden en de moeder van Peters verloofde en dan zit de ceremonie erop. Nu hoor ik er ook bij!

20130406-P1010013

O ja, de bruiloft: die is aanstaande zaterdag – we zijn benieuwd!

Advertenties

3 thoughts on “Zo gaat dat in Zambia

  1. Hoi Johanneke,
    Wat een kostelijk verhaal. Jullie blijven maar van de ene verbazing in de andere rollen

  2. Geweldig!! Wat een ervaringen doen jullie daar op! Ik ben nu erg benieuwd naar het verslag van de bruiloft! Moet je in dit uniform naar de bruiloft?
    Een hele fijne dag gewenst en ik wens de bruid en bruidegom de Vrede van Christus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s