Drie losse observaties

Not even happy!

Vorige week was op het journaal een reportage over de slechte wegen in Matero, een arme wijk in Lusaka. Wij kunnen er over meepraten, want zelfs met onze 4×4 Landcruiser hebben we er eerder dit jaar een keer vastgezeten in de modder. In de reportage werden lokale mensen geïnterviewd over hoe erg het was en dit is wat ze zeiden: “Look at us, we are not even happy!” (‘Zie ons, we zijn niet eens blij!’)

Waarschijnlijk is dit gewoon een losjes gebruik van het woord ‘even’ (‘eens’ of ‘zelfs’), maar misschien laat het ook iets van een andere instelling zien. In Nederland wil je eerst een baan, relatie, huis, kinderen en ben je dan aan het eind misschien een keer blij; hier in Afrika lijken mensen soms te beginnen met ‘blij’ en komen baan, relatie, huis, kinderen pas daarna. Dan laat het journaal zien dat het wel heel erg is in Matero: als je zelfs niet eens blij bent.

Het laatste kwartier van de maan

Studenten wordt hier gevraagd in hun preken ook te verwijzen naar het liturgische jaar. Gisteren hoorde ik een student in zijn preek dan ook melden dat de veertigdagentijd bijna begint en dat daarbij bidden en vasten hoort. Uit de manier waarop hij het bracht, bleek duidelijk dat die link er voor hem zelf niet was – bidden en vasten is wel belangrijk, maar om dat nu met de veertigdagentijd te verbinden…

Tijdens het hardlopen vorige week vertelde een andere student me wanneer het wel heel belangrijk is om te bidden en vasten: tijdens het laatste kwartier van de maan, als de maan minder en minder wordt. Het eerste kwartier van de maan is een goede tijd om op reis te gaan, maar het laatste kwartier dan moet je oppassen. Tijdens het laatste kwartier van de maan komen de heksen en tovenaars namelijk terug van hun werk – die wil je natuurlijk niet tegenkomen. En daarom zijn er rond die tijd ook extra veel bid- en vast-bijeenkomsten in de kerken hier, om je te beschermen tegen langstrekkende heksen en tovenaars.

Wat je zegt, ben je zelf

Ik denk dat het idee uit Amerika komt, maar het heeft hier ook veel ingang gevonden: ‘positive confession’ (‘positieve belijdenis’). Je moet dan alleen maar positieve dingen zeggen, want wat je zegt, is of wordt de waarheid. Wat je zegt, ben je zelf, zeg maar. Je moet dus nooit zeggen dat je arm bent, maar altijd dat je een rijke miljonair bent, dan wordt je dat vanzelf. Je moet nooit zeggen dat je twijfelt, maar altijd dat je 100% gelooft. Je moet nooit zeggen dat er iets mis kan gaan, maar altijd dat alles goed zal gaan – of hooguit dat als er iets misgaat, het jou niet zal treffen.

Vorige week hoorden we hier echter een preek over een tekst uit Habakuk die mij altijd erg aanspreekt: “Al zou de vijgeboom niet bloeien […] nochtans zal ik juichen in de Here”. De dominee riep ons op dat met Habakkuk mee te zeggen, en hij voelde niet eens de noodzaak zich te verdedigen tegen het idee van ‘positive confession’. Het is kennelijk niet zo alomtegenwoordig als het wel eens lijkt. Daar word ik blij van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s