Kwaadaardige meerminnen en andere verhalen mét dieren

Een schoonmaakster snuffelt rond in het huis waar ze werkt. In de kelder ontdekt ze dat er kwaadaardige meerminnen worden gehouden. De schoonmaakster wordt betrapt door haar werkgever, maar gelukkig kan ze nog net ontsnappen. Ze haalt de politie erbij, maar wanneer ze aankomen blijkt het huis compleet met meerminnen en familie van de aardbodem verdwenen.

Iemand overlijdt. Kort na zijn overlijden blijkt hij echter veranderd te zijn in een hyena. De familie overlegt met de dominee. Om schande voor de familie te voorkomen, besluiten ze de hyena maar vast te begraven en de uitvaartdienst met een lege kist te doen.

Onze studenten kennen verhalen genoeg – en ze zijn echt gebeurd, zo wordt ons verzekerd. Bij blanken gebeuren dat soort dingen misschien niet, maar dit is Afrika.

In de roman Het leven van Pi wordt de hoofdpersoon Pi ondervraagd over de schipbreuk waar hij de enige overlevende van is. Hij vertelt verhaal na verhaal over het bijzondere optreden van de dieren die ook aan boord waren. De onderzoekers zijn niet tevreden. ‘Aha,’ zegt Pi na een tijdje, ‘Ik begrijp wel wat u wilt. U wilt een verhaal zonder dieren.’ Ja, dat willen de onderzoekers. ‘Een verhaal dat u niet verbaast. Dat bevestigt wat u al weet. U wilt droge, ongegiste feitelijkheid,’ gaat Pi verder.

Een verhaal zonder dieren, is dat ook wat wij willen? Ik kan me voorstellen dat een huis waar je lang gewerkt hebt en opeens niet meer, dat het voor je verandert, verdwijnt… Ik kan me voorstellen dat met de stroomuitval en de hitte hier een lichaam het niet uithoudt tot de begrafenis. Maar waarom probeer ik meteen zulke verhalen achter de verhalen te verzinnen, zulke droge verhalen, verhalen zonder dieren?

‘Het is echt gebeurd,’ zo wordt ons keer op keer verzekerd. Ze zullen onze sceptische blik wel zien. Tijdens mijn opleiding werden er telkens aan herinnerd dat je in teksten van voor de Verlichting niet hetzelfde idee van echtheid moest lezen. Toen bedoelden ze iets anders met ‘echt’. Zou dat hier dan ook zo zijn?

Ik vind het verbazingwekkend hoe gemakkelijk men hier zegt dat iets voor blanken natuurlijk niet geldt. Ik zou zeggen: als het echt is, geldt het voor iedereen of voor niemand. En verder weet men hier wel heel goed welke verhalen ‘gek’ zijn. Bij welke verhalen het nodig is om te zeggen dat ze echt gebeurd zijn; welke verhalen interessant zijn om door te vertellen. Men vertelt over het houden van kwaadaardige meerminnen en niet over het houden van cavia’s – hoewel men huisdieren hier ook wel een gek idee vindt.

Er zijn verhalen die bijzonder zijn en niet voor iedereen gelden – de verhalen met dieren van Pi – maar ze zijn wel echt.

Als iemand erg op zijn vader lijkt, zeg je ‘de appel valt niet ver van de boom’. – Echt niet? – Nee, kijk dan: hij lijkt echt sprekend op zijn vader, zijn houding, hoe hij uit zijn ogen kijkt… – Maar als het echt is, geldt het voor iedereen en kijk eens naar die zoon en zijn vader… – Zo praten we daar niet over. Zouden op die manier ook overledenen echt in hyena’s kunnen veranderen, terwijl de vraag dan niet is waarom dat anders nooit gebeurt?

Er zijn situaties waarin je iemand kunt vragen of het vandaag echt dinsdag is. – Ja, het is vandaag echt dinsdag, je bent een beetje in de war door je jetlag. – Maar is het echt dinsdag? Als je door blijft vragen, kom je er waarschijnlijk uiteindelijk op uit, dat we de dagen best anders hadden kunnen indelen, maar volgens de regels die we gewend zijn is het echt dinsdag. – Zouden op die manier huizen met meerminnen echt kunnen verdwijnen, volgens de regels die men hier gewend is?

Advertenties

2 thoughts on “Kwaadaardige meerminnen en andere verhalen mét dieren

  1. Beste Hermen en Johanneke
    Ik herken heel veel van de verhalen die jullie opschrijven, van toen we in Zimbabwe gewoond hebben, toen hoorde ik ook zulke verhalen of het waar of echt gebeurd is liet ik in het midden. Zelf denk ik dat een soort volksverhalen zijn, die van generatie op generatie verteld worden en aan het eind gelooft een ieder het. Aan ons werd verteld dat een Afrikaan nooit krokodillen vlees zal eten omdat hij ter plekke dood zou vallen. Ik heb met eigen ogen gezien dat een Afrikaan krokodillen vlees at en hij leeft nog steeds. Zulke verhalen hoor ik ook soms als ik op Aruba ben. Ik denk dat het ook vaak met bepaalde culturen te maken heeft. Ik denk dat wij ( ik, inmiddels na 42jaar wonen in Nederland) te nuchter zijn om zulke verhalen te geloven. Ik wens jullie veel geluk en ook succes met jullie werk en God Bless you.

  2. Pingback: Maar wat is er nu echt gebeurd? | Fit for missions

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s