Afrikaanse spiritualiteit?

Waarom is er in het winkeltje van het Wereldmuseum in Rotterdam een uitpuilende boekenkast met ‘Aziatische spiritualiteit’ en daarnaast een lege boekenkast? Is er geen Afrikaanse spiritualiteit? Toen we ter voorbereiding op ons vertrek naar Zambia in het Wereldmuseum waren, grapten we tegen elkaar dat als we terugkomen uit Zambia ook de kast met Afrikaanse spiritualiteit vol zal zijn. We gaan zelf schrijven over het geloof dat we tegenkomen, en de mensen stimuleren om daar over te schrijven. 

Net zoals ik in mijn gemeente in Oudenhoorn met de liturgiecommissie probeerde te ontdekken wat Pasen of Oogstzondag nu in het dagelijks leven van gemeenteleden betekent. Zoals we probeerden daar woorden en rituelen voor te vinden, dat uit te drukken, zo zijn Johanneke en ik ook naar Zambia gegaan. Als buitenstaanders kunnen we hier mensen helpen hun eigen geloof en spiritualiteit te ontdekken, en helpen mensen ons voortdurend om ons eigen geloof en spiritualiteit te ontdekken. 

Dit vertelde ik vorige week in de kerkdienst waarin ik bevestigd werd als predikant in de Reformed Church in Zambia. Predikant-zijn in een lokale kerk hoort bij het docent-zijn op ons college. De voorbereiding op de dienst was wat rommelig, maar de dienst zelf was mooi en liep soepel. Johannekes broer was toevallig op visite en we hadden een vriend van de dambond uitgenodigd. En onze buurman en collega bij wie we ook het Afrikaanse voetbalkampioenschap hebben gekeken, hield een enthousiaste preek. Dat enthousiasme en de vele koren lieten iets zien van de uitbundigheid van de Afrikaanse spiritualiteit. 

Een onderonsje…

Op andere momenten merkten we weer het belang dat hier gehecht wordt aan formaliteiten. Mijn speech waarin ik over het Wereldmuseum vertelde, moest begonnen worden met het noemen van alle belangrijke aanwezigen, en ik mocht mijn eigen toga niet aan. Ik heb een witte toga en witte toga’s zijn al wel eens besproken op de synode, maar nog niet geaccepteerd. Stola’s kennen ze hier wel, dus ik kon gelukkig wel mijn eigen stola dragen op de geleende (te korte…) zwarte toga. Johanneke kreeg te horen dat ook zij eigenlijk in het zwart zou moeten: mensen misten bij haar het uniform van de vrouwenvereniging: witte blouse met zwarte rok en zwarte hoofddoek. 

Al na drieënhalf uur was de dienst voorbij. Tijdens de kerkdienst roken we al de kip die gebraden werd, en na afloop was er dan ook voor iedereen kip met koolsalade en de onvermijdelijke nsima (dikke maispap). Die gastvrijheid hoort er hier ook echt bij. 

Met de uitbundigheid, het belang van formaliteiten en de gastvrijheid kunnen we de boekenkast in het Wereldmuseum misschien nog niet vullen, maar het laat al wel iets zien van het eigene van de Afrikaanse spiritualiteit die we hier meemaken.

We kijken terug op een mooie dienst!

Advertenties

One thought on “Afrikaanse spiritualiteit?

  1. Mooie foto’s, mooi verhaal. Witte toga’s zijn nog niet geaccepteerd… Ik ben wel nieuwsgierig naar de meer inhoudelijke kant van de genoemde spiritualiteit. En Afrika is toch doordesemd van het bovennatuurlijke? Blijven de traditionele religies buiten beschouwing? Die bieden toch genoeg materiaal om een boekenkast mee te vullen. Of bedoel je met ‘Afrikaanse spiritualiteit’ eigenlijk ‘Afrikaanse christelijke spiritualiteit’? Wat bedoelt domie nou eigenlijk? 😉
    Maakt niet uit hoor domie, het blijft een mooi verhaal. Keep enlightening us with your writings please!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s