RE: Echt geloof…

“Toen ik de kerk verliet schemerde het al. Ik moest nog de halve stad door om weer bij mijn hotel te komen. Met mijn hoofd was ik nog bij het interview met de predikant. Halverwege het hotel remde ik af voor een stopbord, stopte, begon over te steken, en werd bijna geraakt door een auto die uit het niets leek te komen. Ik maakte een noodstop, zat even als verdoofd achter het stuur en vroeg me toen af: ‘Wat probeert God mij hier te vertellen?’”* 

Aan het woord is de Amerikaanse antropologe Susan Harding. Door het bijna-ongeluk realiseert ze zich, dat ze zich de taal van de evangelicale predikanten die ze interviewt eigen begint te maken. Ze denkt: ‘Wat probeert God mij te vertellen?’ Het is haar stem, maar niet haar eigen taal. Voor mij is deze ervaring heel herkenbaar. 

Een groot verschil tussen Zambia en Nederland – of misschien meer specifiek: werken op Justo Mwale of werken bij een adviesbureau voor de overheid – is de alomtegenwoordigheid van religieuze taal. Voor elke les, voor elke vergadering, voor elke reis, voor elk potje voetbal wordt eerst gebeden. Sms’jes van studenten eindigen bijna altijd met ‘God bless you’. Collega’s antwoorden met ‘Praise the Lord!’ als je vertelt over een succes. Ook zakelijke mails over de Zambiaanse damvereniging worden afgesloten met een zegenbede. 

Eerst bracht dit verschil mij aan het twijfelen. Als ik niet zo praat, betekent het dat ik niet gelovig genoeg ben? Dat mijn geloof niet echt genoeg is? Uiteindelijk ben ik het gewoon maar zelf gaan proberen: een mailtje eindigen met ‘Blessings’ in plaats van ‘Regards’; of instemmend ‘Amen’ zeggen als een student iemand veel sterkte toewenst. Eerst is dat onwennig, maar het werkt goed. Het voelt prettig om op één lijn te zitten met je gesprekspartner, om dezelfde taal te spreken. En het voelt ook goed om zo je leven dichter bij geloof en dichter bij God te brengen. 

Praktijkoefening in een nieuwe taal…

Volgens Susan Harding is bekering het leren van een nieuwe taal. Het gewoon gaan doen, zeg maar ‘praktijkoefeningen in een nieuwe taal’, heeft mij in ieder geval geïnspireerd en tot nieuw inzicht gebracht. Ik had er vast tijden over na kunnen denken hoe mensen het bedoelen als ze mij zegen toewensen, maar pas door het zelf te doen, ervaar ik het als iets positiefs. Hoe zou het zijn, vraag ik me nu af, om ook eens te gaan oefenen met de uitspraken van de prosperity gospel? Misschien levert dat wel heel andere inzichten op dan een filosofische beschouwing!

 

*) Susan F. Harding, “The rhetoric of fundamental baptist conversion” in: Michael Lambek (ed.), A Reader in the Anthropology of Religion, Oxford: Blackwell Publishing, 2008, p. 479-494.

Advertenties

4 thoughts on “RE: Echt geloof…

    • Ik denk het niet… Vergelijk het eens met je eten, daar blijf je toch ook niet bij stamppot en pannekoeken?

  1. Nu wil het geval dat ik geen pannekoeken lust… Als ik gewild zou hebben, zou ik ze vast hebben kunnen leren eten, en dan via mezelf voorhouden dat ik ze lust, komen in de fase van ze echt lusten. Maar er zijn dingen die ik te belangrijk vind om het risico te lopen dat ik het ‘mezelf voorhouden’ en het ‘echte’ niet uit elkaar kan houden – en geloof is één van die dingen…

  2. Even terug naar het stuk, ik vind het echt een heeeel herkenbare en mooie observatie. Ik doe ook mee aan die ‘blessings’ (smsjes uit Indonesie eindigen met GBU, God Bless You), maar dan zo dat het niet onecht is. Ik vind dat eigenlijk wel een verrijking, het geloof en de geloofstaal worden er wat dagelijkser op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s