Geldzaken

Op 15 december 2011 kwamen we aan in een paradijselijk Lusaka. Het gras fris groen, de bomen volop in blad en in bloei, heerlijke temperatuur en een mangoboom in de tuin. Net als Adam en Eva gaven we de dieren om ons heen namen. Het blauwe vogeltje, de lijster-kluut, het hele bijzondere vogeltje en de kuifvogel – zelfs nu we een gids hebben met de officiële namen blijven we de eerste soorten die we leerden herkennen zo noemen.

Maar het is hier geen paradijs, en dat geeft een ongemakkelijk gevoel. Mogen we hier wel zo genieten van de natuur, van het weer en van het ontdekken? Er is armoede, er zijn zoveel behoeften en wij leven een bevoorrecht leven. Moeten we niet meer doen? Meer goed doen?

Geld werkt hier zo anders. Wij hebben een bankrekening, verzekeringen en een pensioenvoorziening; een appeltje voor de dorst of een buffer als er iets misgaat. Hier heeft bijna niemand dat. Als er geld is, wordt het uitgegeven. Aan basisbehoeften, aan scholing voor je dochter of ramen voor in je huis of aan familieleden die het nodig hebben. En is er geen geld, dan maar even geen school en geen ramen. Gebeurt er iets waarvoor geld nodig is, dan zoek je een familielid of kennis op die jou op zijn beurt uit de brand kan helpen.

Regelmatig komen er mensen bij ons aan de deur; met stuk voor stuk een aangrijpend verhaal. “Mijn zoon heeft een geslachtsziekte opgelopen en moet nu behandeld worden.” “Mijn vrouw ligt in het ziekenhuis.” “Ik heb mijn geld aan mijn broer gegeven en kan nu geen eten kopen.” “Ik heb ruzie met mijn vrouw en heb wat van haar spullen meegenomen. Nu komt de politie me misschien oppakken en heb ik geld nodig om niet in de gevangenis te belanden.” “Ik heb een aantal jaren geleden een huis gebouwd; nu zou ik er zo graag ook ramen in zetten.” “Mijn dochter is overleden, dus ik zorg nu voor twee extra kleinkinderen. Hoe moet ik het schoolgeld betalen?”

Wat doe je dan? Want wij hebben wel een appeltje voor de dorst. Wij kunnen nooit zeggen: “Nee, sorry, ik heb nu geen geld.” We hebben een paar regels met onszelf afgesproken: de som van het totale uitgeleende geld moet niet hoger worden dan 100 euro (700000 Kwacha), en wie heeft geleend en nog niet terugbetaald kan niet nog meer lenen.

Die regels helpen wel, maar het blijft lastig. Geven is hier, meer nog dan in Nederland, een populair thema in preken. “Geef van wat je hebt, hou niks voor jezelf achter.” “Geef een tiende van alles wat je verdiend aan de kerk, en als het even kan nog wat extra’s voor de armen.” “Alleen als je geeft kun je ook ontvangen.” En daar zit je dan; misschien rijker dan alle anderen. Maar ook jarenlang geïndoctrineerd met zuinigheid, spaarzaamheid en ‘wie wat bewaart die heeft wat’. Hoe meer je hebt, hoe moeilijker het is om te geven – en ja, misschien zijn wij ook wel niet goed in ontvangen…

Advertenties

One thought on “Geldzaken

  1. Zoals met zoveel dingen moet je ook hier je verstand gebruiken en niet je gevoel! Het blijft altijd lastig om goede keuzes te maken (tijdens onze vakantie in Zuid-Afrika liepen wij daar ook tegenaan en je hebt de neiging om iedereen iets te geven omdat wij het zo goed hebben en zij niet). Ik wens jullie, nu met Pinksteren voor de deur, alle goeds en ook dat jullie mogen voelen dat ook voor jullie de Heilige Geest is uitgestort.
    (je achternicht Dicky Rozema)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s