Alles anders, alles hetzelfde

Toen Columbus met zijn galjoenen Amerika naderde, gebeurde er iets raars – althans, zo gaat het verhaal. De Indianen konden de schepen van de Spanjaarden niet zien. Ze zagen de bemanningsleden pas toen ze op het strand liepen. De grote zeilschepen en kleinere sloepen waren voor de Indianen onzichtbaar, omdat ze het concept ‘schip’ niet kenden.

Het is waarschijnlijk een indianenverhaal, maar toch geloof ik er wel iets van. Als ik op ons terras zit, zie ik boven de muur om onze tuin de toppen van verder weg gelegen bomen. Ik herken de typische vorm van een eik, een kastanje, een wilg… Maar dat zijn het niet! De bomen die ik buiten zie, zijn  Afrikaanse bomen van soorten die ik niet ken. Eiken, kastanjes en wilgen zijn de bomen waarmee ik ben opgegroeid; en als ik er niet bij stilsta worden mijn waarnemingen gewoon in die oude categorieën geplaatst.

Het blauwe vogeltje“Alles is anders”, was de gedachte die mij in de eerste weken hier overweldigde. “Zie je dat! Een blauw vogeltje! Heb je dat wel eens gezien? Het is echt een heel blauw vogeltje!” Op ons terras klonk het als een dierentuin en ’s nachts was het moeilijk om in slaap te vallen bij het luidruchtige concert van de krekels en cicaden. En ja, de mensen hebben een andere kleur, dat ook.

Het vreemde is, dat het gevoel dat alles anders is slijt. De blauwe vogeltjes blijken zo talrijk als mussen, en niet veel interessanter. Het geluid van de krekels trekt pas de aandacht als ze ineens allemaal stil zijn. We kijken niet meer op van straatverkopers die bij de stoplichten beltegoed, zonnebrillen, Monopoly, een eend of een plastic gitaar verkopen (oké, van de eend keken we nog wel een beetje op, eerlijk gezegd). Wat vreemd was, wordt zo gewoon dat je het niet meer ziet.

De laatste tijd heb ik eerder het omgekeerde gevoel: alles is hetzelfde in plaats van anders. Bij een snackbar zag ik een meisje: het was precies mijn schoonzusje. De manier waarop ze haar hoofd hield en vroeg “Wat?” – huidskleur was ineens niet meer relevant. Hier te lopen, met de zon op mijn huid, het glooiende landschap, de geur van gras en hooi, het zandpad naar ons huis; ik weet ineens weer hoe het voelde, vroeger toen ik in die eindeloze zomers van het zwembad naar ons huis op het Heidegut fietste.

Eindelijk weer wonen aan een zandpad!

‘Alles is hetzelfde’ – misschien is dat gevoel wel weer een nieuwe manier om wat ik zie en meemaak in bekende, vertrouwde categorieën te plaatsen. Maakt niet uit. Het helpt in ieder geval om me hier thuis te voelen!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s