Zondagmorgen in Lusaka

Tot nu toe zijn we op de zondagochtenden aan het kerk-shoppen hier in Lusaka. Vaak vragen we iemand om ons mee te nemen naar zijn kerk, wat soms verrassende ervaringen oplevert. Zo hadden we een paar weken terug een chauffeur van de campus gevraagd om ons mee te nemen naar zijn kerk. Hij blijkt ook zondags chauffeur te zijn: met een bus haalt hij de gemeenteleden op in de verschillende wijken van Lusaka. Hij neemt ons mee naar een tent in een verwilderd stuk grasland ergens in de middle of nowhere, een kilometer of tien buiten Lusaka. Tot onze grote verbazing zien we daar een bekende, de vrouw van iemand anders die we kennen van het college zit vooraan in de kerktent en blijkt de predikante te zijn. Een jaar geleden heeft ze besloten haar eigen kerk te beginnen.

Afgelopen zondag vroegen we een dammer hier uit de compound bij het college ons mee te nemen naar zijn kerk. Hij gaat naar de katholieke kerk. Normaal gaat hij naar de dienst in het Nyanja, maar nu neemt hij ons mee naar de Engelse mis – om 7:00 uur ’s ochtends! Het is één van de in onze ogen normalere kerkdiensten die we hier hebben meegemaakt. We herkennen veel van de liturgische teksten die uitgesproken worden, en met anderhalf uur zit de dienst erop – voor hier erg snel.

Na afloop van de dienst vraagt de dammer of we nog meegaan naar een broer van hem. Vorige week is een schoonzoon van de dammer overleden en de broer heeft niet bij de begrafenis kunnen zijn. Wanneer we bij de broer onder de veranda zitten, blijken de twee helemaal niet op elkaar te lijken. Ze geven verschillende antwoorden op de vraag met hoeveel kinderen ze thuis waren en ook hebben ze andere achternamen. De ‘broer’ spreekt over de dammer als zijn ‘neef’, maar of dat in de Nederlandse betekenis van het woord klopt, daar zijn we nog niet achter. In elk geval zijn ze stamgenoten, oorspronkelijk afkomstig uit het noordwesten van Zambia.

De ‘broer’ blijkt een gepensioneerde militair te zijn. Een poos terug vertelde de dammer die timmerman is, dat hij een opdracht had bij een generaal. Ik denk nu dat deze ‘broer’ dat is, hij laat in elk geval een foto zien dat hij in Washington president Bush de hand schudt – zo’n foto heeft vast niet elke militair.

Na een uur kletsen op de veranda willen we weer verder gaan, maar dat blijkt niet te kunnen. Als je gasten krijgt, moet je die iets te eten of drinken voorzetten, dus heeft de vrouw van de broer binnen ‘thee’ neergezet. We worden naar een rijkversierd kamertje gebracht met een goed gevulde eettafel. Er is inderdaad thee (rooibosthee met alvast de melk erin), maar ook rijst, aardappels, saus en speklapjes. De broer excuseert zich voor het beperkte maal: hij heeft diabetes – dat je dan speklapjes moet eten bij de thee is nieuw voor ons. Na de rijst en speklapjes, worden er nog stapels witte boterhammen gebracht en een pot pindakaas, dan kunnen we daar ook nog wat broodjes van eten. Na deze bijzondere ‘theetafel’ gaan we rond elf uur weer naar de campus. Weer een bijzondere zondagmorgen in Lusaka.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s