Kooplust

Winkelen in Manda Hill (Lusaka Times)

Naar de winkel gaan in Lusaka is eigenlijk verrassend gelijk aan naar de winkel gaan in Nederland. Niet ver van de campus liggen twee grote winkelcentra, Arcades en Manda Hill. Net als in een Nederlands winkelcentrum vind je er kledingwinkels, een drogist, fastfood-zaken – geen McDonalds, die heb je niet in Zambia – een Blackberry-winkel en een grote supermarkt. De verschillen beginnen zodra je de supermarkt binnenstapt.

In het groenteschap liggen naast de vertrouwde boontjes, paprika’s, spinazie en champignons exotische groenten zoals okra en impva. Okra is ook in de VS een bekende groente – onze Amerikaanse collega was verbaasd dat we dat in Nederland niet eten – maar impva is iets echt Afrikaans. Onze eerste poging het te bereiden is mislukt: de witte vruchten die een beetje lijken op kleine paprika’s en ruiken als aubergines werden bruin en bitter.

Vlees is een belangrijk onderdeel van de maaltijd voor Zambianen. Volgens onze reisgids vinden veel Zambianen een maaltijd niet compleet als niet minstens de helft ervan ooit heeft geleefd en geademd (- dat zullen dan wel meer welgestelden zijn…). Onze favoriet in het vleesschap is tot dusverre de chickstick: twaalf gemarineerde kippendijen aan een mega satéprikker, genoeg voor het weekend. Op de tweede plaats staan de viennas, lekkere worstjes voor als je verlangt naar Duits eten.

Melk in een zakje…

Yoghurt is in Zambia een luxeproduct, dus voor ons ontbijt zijn we overgestapt naar melk met muesli. En omdat onze koelkast een groot pak melk niet vers kan houden, nemen wij zakjes met een halve liter melk. Dat zou ik zelf niet bedacht hebben, dat het handig is om melk in zakjes te doen, maar hier is het heel gebruikelijk. Zout zit ook in een zakje; en in de krant lazen we dat er op straat zakjes met bier verkocht worden.

Wat je in een Nederlandse supermarkt niet vindt, dat zijn de enorme zakken maïsmeel. Wij hebben een zak van 5 kilo gekocht, maar ik geloof dat de meeste mensen gaan voor de 25 kilo-versie. Van maïsmeel maak je nsima, een plakkerige soort van couscous. Met je rechterhand rol je er balletjes van die je met een relish van groente of vlees opeet.

Bij de kassa betalen we voor onze boodschappen een paar honderdduizend kwacha – astronomische bedragen, maar omgerekend vergelijkbaar met de Nederlandse prijs. Alle boodschappen worden door een winkelbediende ingepakt in plastic zakjes. We hebben het idee dat er een bepaald systeem in zit. Vlees kan bij de melk in, en groentes bij elkaar, en schoonmaakmiddelen bij elkaar. Als je veel verschillende dingen koopt, ga je dus naar huis met heel veel plastic tasjes met elk één item er in…

En de stalletjes langs de weg dan, kun je daar niet veel goedkoper inkopen doen? Tja… Het stalletje het dichtst bij de campus verkoopt behalve eieren – en die vertrouw ik niet als ze al de hele dag in de zon staan, gekookt of niet – eigenlijk alleen maar snoepjes. Per stuk. Handig, maar niet echt de basis voor een voedzame maaltijd!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s