En toen werd ik zendeling…

Heel diep nadenken over het zendingspaper…

Kijk, hier wordt hard gewerkt! De afgelopen weken zijn we druk geweest met het schrijven van een zendingspaper. Het is de afsluiting van ons voorbereidingstraject bij het Hendrik Kraemer Instituut en gisteren hebben we het eindelijk ingeleverd. Volgende week hebben we een eindgesprek; en voor Hermen hoort daar, omdat hij predikant is, ook nog een zendingsexamen bij.

Stiekem ben ik blij dat ik geen zendingsexamen hoef te doen, want de term ‘zending’ schuurt nog steeds een beetje. Natuurlijk, ik heb vroeger ook “Panokko in de wildernis” gelezen over de stoere jungle-jongen die toch graag meer wil weten van de verhalen over God die hij van de blanken heeft gehoord. Maar daarna ben ik gaan lezen over andere culturen en nog later godsdienstwetenschap gaan studeren. En eigenlijk vind ik die andere levenswijzen ook mooi, en de godsdienst van een bepaalde plek geeft vaak juist antwoord op de vragen die daar leven. Waarom zou je dan mensen gaan bekeren? Hebben wij soms alle waarheid in pacht?

Het voelt prettiger om wat wij gaan doen in Zambia te zien als detachering: aan het Justo Mwale Theological University hebben ze een docent nodig, en Kerk in Actie levert die docent. Dat is een verhouding die ik, als oud-medewerker van een bureau voor advies en interim-management, goed ken. Gemeente x heeft een medewerker nodig voor project y; en daar komen de jonge professionals ingevlogen. De gemeente heeft een extra handje nodig, en de medewerkers van het detacheringbureau hebben de expertise om de klus te klaren; net zoals Justo Mwale wel een extra docent kan gebruiken (of twee) en wij de opleiding hebben om dat te zijn.

Of ligt het niet zo eenvoudig? Een gemeente huurt een externe adviseur ook in omdat juist hij het antwoord heeft op een probleem. En een adviesbureau heeft toch z’n eigen visie op bepaalde kwesties. Ben ik dan eigenlijk juist de afgelopen jaren een soort van zendeling geweest, als uitdrager van het BMC-gedachtengoed? Tja… het blijft een wat kromme vergelijking.

De situatie nu is ook op een andere manier anders. Justo Mwale huurt ons niet in; wij worden uitgezonden door Kerk in Actie. Misschien moet ik het woord zending ook meer in dat licht gaan zien. Ik ben geen bekeerder, maar een uitgezondene. Kerk in Actie – en daarmee de PKN – zendt ons uit om ons in te zetten op Justo Mwale en om onze ervaringen van de wereldkerk te delen met gemeenten in Nederland. Gelukkig kan ik mij in die vorm van zending helemaal vinden!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s