Halen en brengen

“We solliciteren niet op deze functie omdat we de arme negertjes in Afrika willen redden”, zo begon onze sollicitatie naar de functie van docent Theologie aan het Justo Mwale Theological University College in Lusaka. Als je mij een half jaar geleden had gevraagd welke gedachten bij mij opkomen bij het begrip ‘Afrika’, dan was ik niet zo ver gekomen. Stof. Kinderen met hongerbuikjes. Vliegen op de huid. Afrika is voor ons een terra incognita; een gebied dat met een paar vluchtige pennenstreken op de kaart is gezet, maar niet verder is ingevuld.

Sinds onze sollicitatie lezen en zien we veel over Afrika: reisverhalen; de dagboeken van Albert Schweitzer, Out of Africa, een tentoonstelling in het Wereldmuseum en af en toe een wetenschappelijk artikel. Hoopvol is het niet altijd – zoals de hoofdpersoon uit Henning Mankells Het oog van de Luipaard Afrika al op weg van het vliegveld naar het hotel gaat haten. Of zoals Paul Theroux in Dark Star Safari na het zoveelste gefaalde ontwikkelingsproject concludeert dat Afrikanen alles aannemen, maar niets onderhouden. De arme negertjes in Afrika redden lijkt een onmogelijke opgave. Maar waarom zou je er dan heen gaan?

Post uit Oeganda

Onlangs kregen we tot onze verrassing een brief uit Afrika. Niet uit Zambia; en niet van iemand die we kennen. Een meisje schrijft in de brief dat ze wees is, en dat tot overmaat van ramp haar grootvader is overleden. Nu is zij verantwoordelijk voor het onderhouden van haar broertjes en zusjes. Ze heeft geen geld meer om haar opleiding af te ronden en vraagt daarom een bedrag van £1.230. Er zit zelfs een Letter of Recommendation van haar school bij. Een triest verhaal. Niet eens onwaarschijnlijk. En toch wekt het wrevel op: Waarom wij? Hoe komt ze aan ons adres? Denken ze in Afrika dat wij een geldboompje hebben? Het zet je ook weer aan het denken: wat gaan wij in Afrika brengen? Geen redding; geen geld om alles op te lossen – wat dan wel?

Zambia is in naam een christelijk land. Toch groeit de kerk nog steeds en is er een schrijnend tekort aan predikanten. Als docent aan het theologisch seminarie dragen we bij aan het opleiden van de predikanten en kerkleiders van morgen. Wat ik hen het liefst zou brengen is een vermogen om te reflecteren. Om te vragen: waarom doen we dit, waar komen we vandaan en waar gaan we heen? Maar vooral brengen we onszelf mee: leergierig, open en met een (vrees ik) niet te onderdrukken westerse kijk op de wereld.

En laten we eerlijk zijn: we gaan niet alleen naar Afrika om te brengen, maar ook om te halen. Avontuur; een nieuwe wereld die we hopelijk een beetje gaan begrijpen; ontmoetingen die ons bij zullen blijven; ervaringen die ons rijker maken. Het belangrijkste: veel verhalen om te delen met de achterblijvers in Nederland. Misschien kunnen we er zo nog aan bijdragen dat er in de winkel van het Wereldmuseum naast een boekenkast vol Aziatische spiritualiteit ook een plankje met het goede van Afrika komt te staan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s