Zou het daar echt zo anders zijn?

Tijdens deze intensieve eerste studieweek hoorden we over allerlei eigenaardigheden waar we rekening mee moeten houden als we naar Afrika gaan. Aan de ene kant zou ik daar graag nog veel en veel meer van horen. Aan de andere kant denk ik ook steeds (kritisch…): zou het daar echt zo anders zijn? Daar wonen toch ook gewoon mensen; en hier zijn toch ook allemaal verschillen tussen mensen?

Verschillende keren hoorden we bijvoorbeeld dat je mensen in Afrika (en Zuid-Amerika) niet direct mag tegenspreken. Een docent vertelde over de keer dat iemand een idee opperde, en hij reageerde met de opmerking dat hij er nog over na zou denken en er op terug zou komen. Toen hij dat later deed, was de ander stomverbaasd. Hij had toch ‘nee’ gezegd? Te zeggen ‘ik kom er later op terug’ betekent kennelijk ‘nee’.

Een andere docent vertelde dat hem eens gevraagd werd irrigatiekanalen aan te gaan leggen in de bergen. Als Nederlander had hij daar toch verstand van, zo meende men, maar theoloog zijnde leek hem dat zelf toch niet zo’n goed idee. Inmiddels had hij echter geleerd dat hij geen ‘nee, dat doe ik niet’ mocht zeggen. Dan zou zijn gesprekspartner zich persoonlijk aangevallen voelen. Daarom zei hij maar: ‘Mooi dat je dat opwerpt; ik ga bij mijn familie in Nederland rondvragen of iemand die daar verstand van heeft, bereid is hier te komen’. Hij heeft zo duidelijk gemaakt dat hij het niet gaat doen, en hij heeft niet gezegd wanneer hij zijn familie gaat vragen. Zo is duidelijk dat hij ‘nee’ bedoelt zonder het te zeggen. Maar zou het daar nou echt zo zijn dat je geen ‘nee’ kan zeggen?

In de reisgidsen over Zambia stond iets, waarbij ik mij dat ook ernstig afvroeg: zou het daar echt zo gaan? Er stond beschreven dat Afrikanen een bijzondere vorm van handen schudden hebben. Met allerlei gebaren als high-fives en vingers klikken tussendoor, dat mij alleen maar deed denken aan hip-hoppers en dergelijke. ‘Dat zal toch niet echt zo zijn’, dacht ik en ik ging dan ook niet serieus in op Johannekes voorstel om het te oefenen.

En toen gingen we woensdag uit eten met een Zambiaan en Ghanees. Twee nette heren in pak die hier waren als hoge vertegenwoordigers van hun Afrikaanse organisaties. Tijdens het gesprek bevestigden ze dat zij nooit directe kritiek op iets of iemand zouden leveren, maar dat altijd via allerlei omwegen zouden proberen over te brengen. En warempel, toen we afscheid namen, bij het handen schudden, begonnen zij echt met die ‘hiphop-gebaren’! De Ghanese methode snap ik nog steeds niet, maar gelukkig viel de Zambiaanse wel mee: gewoon een hand, elkaars duimen haken en nog een keer gewoon een hand. Ze doen het dus echt… Nou ja, als dit is wat er anders is in Afrika, dan moet het nog wel lukken. Ik ben benieuwd wat we nog meer gaan horen, en wat we straks zelf zullen ondergaan!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s